Χρήστος Σιορίκης, Παίδες πηγών

Έρχεται πάλι

Τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα;
Και ποια βουνά
μοιράζουν το κρύο
σε στόμα και μάτια;
Πάντα υπάρχει ένας Βορράς
 άγρια ποθητός
 με γένια αιχμηρά
και πολύ περπάτημα
 μέχρι τα νερά που καθρεφτίζουν –
η εικόνα τραντάζει το σώμα
Σαν να ’ταν η πρώτη φορά

*
Επειδή δεν είμαι εκείνος

Δεν αντέχω να νιώσω
 ποιος είναι αυτός 
που μου στέλνει τον άνεμο
Τον στέλνει
λέω
αυτή η πλαγιά
 οι κέδροι 
– μπορεί να μου ρίξει και σκόνη

Ωστόσο να
Αρκετά κοντά μου 
είναι τα σπάρτα
Ποια σκοτεινιά 
θα νιώσουν κι αυτά
Ο ήλιος χαμηλώνει
 η ελιά ρίχνει τον ίσκιο της
Φυσάει
 και λυγίζουν προς το φως