Clarise Lispector, Η ώρα της σταρ

Κανείς δε γράφει όπως εκείνη, εκείνη γράφει όπως κανένας». Από τους κύριους εκπροσώπους του μοντερνισμού στη Βραζιλία, η Λισπέκτορ θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες και τις πλέον μοναδικές συγγραφείς του εικοστού αιώνα στα παγκόσμια γράμματα. Σε ηλικία 18 χρόνων γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα Κοντά στην Άγρια Καρδιά. Στις επόμενες τέσσερις δεκαετίες της ζωής της, η Λισπέκτορ γράφει συνολικά 32 έργα, μεταξύ των οποίων μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων και δοκιμίων, απανθίσματα χρονογραφημάτων, αλλά και βιβλία για παιδιά. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων της συγκαταλέγονται οι συλλογές διηγημάτων Η Λεγεώνα των Ξένων (1964) και Ο Γολγοθάς του Σώματος (1974) και τα μυθιστορήματα Το Πάθος Σύμφωνα με την G.H. (1964) και Η ώρα της σταρ (1977), τα οποία κυκλοφορούν σε 22 μεταφράσεις το καθένα. Τα κείμενά της έχουν αποτελέσει αντικείμενο πλήθους διατριβών και ακαδημαϊκών μελετών (μια πρόσφατη λίστα αριθμεί πάνω από 70 σελίδες). Δέχτηκε ευρεία αναγνώριση όσο ήταν ακόμη εν ζωή, ενώ σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το θάνατό της το ενδιαφέρον για το έργο της συνεχίζεται αμείωτο. (…)

Δεν μπορείς σχεδόν να πιστέψεις ότι υπήρξε αυτή η γυναίκα. Ή μάλλον τα γραπτά της. (…) Αν ο Κάφκα ήταν γυναίκα. Αν ο Ρίλκε ήταν μία Εβραία-Βραζιλιάνα που γεννήθηκε στην Ουκρανία. Αν ο Ρεμπώ ήταν μητέρα, αν είχε ζήσει μέχρι τα πενήντα. Αν ο Χάιντεγκερ είχε καταφέρει να πάψει να είναι Γερμανός, αν είχε γράψει το Βιβλίο της Γης. Γιατί αναφέρω αυτά τα ονόματα; Για να προσπαθήσω να περιγράψω μια περιοχή. Κάπου εκεί βρίσκεται η περιοχή όπου γράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ. Εκεί όπου τα πιο απαιτητικά έργα ανασαίνουν εκείνη ανοίγει το δρόμο της. ( L’Heure de Clarice Lispector, Hélène Cixous)

ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(στην πραγματικότητα Κλαρίσε Λισπέκτορ)

(…) Ένα εγώ που είναι εσείς γιατί δεν είμαι μόνο ο εαυτός μου, χρειάζομαι τους άλλους για να στέκομαι στα πόδια μου, τόσο ανόητος είμαι, ο λοξός εγώ, τελικά τι μπορεί κανείς να κάνει αν όχι να στοχάζεται ώστε να πέσει σε αυτό το πλήρες κενό που μόνο με το στοχασμό μπορείς να φτάσεις. Ο στοχασμός δεν έχει ανάγκη αποτελέσματα: ο στοχασμός μπορεί να έχει ως στόχο τον εαυτό του και μόνο. Εγώ στοχάζομαι δίχως λέξεις και πάνω στο τίποτα. Αυτό που μου κάνει τη ζωή δύσκολη είναι το να γράφω.

Και και να μην ξεχνάμε πως η δομή του ατόμου δεν είναι ορατή αλλά γνωρίζουμε την ύπαρξή της. Ξέρω πολλά που δεν τα έχω δει. Και εσείς το ίδιο. Δεν γίνεται να δοθούν αποδεικτικά ύπαρξης γι’ αυτό που είναι πιο αληθινό, το ζήτημα είναι να πιστεύεις να πιστεύεις κλαίγοντας.

Αυτή η ιστορία διαδραματίζεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και δημόσιας συμφοράς. Πρόκειται για βιβλίο ατελείωτο γιατί του λείπει απάντηση. Απάντηση που κάποιος στον κόσμο ας μου δώσει. Εσείς; Είναι μια ιστορία σε τεχνικολόρ ώστε να έχει μια κάποια χλιδή που, για το θεό, την έχω κι εγώ ανάγκη. Αμήν για όλους εμάς.

About frmk poetry

Φάρμακο | Εξαμηνιαίο περιοδικό για την διερεύνηση του ποιητικού φαινομένου Κυκλοφορεί! Στα βιβλιοπωλεία και σε επιλεγμένους χώρους τέχνης δύο φορες τον χρόνο.
%d bloggers like this: