Μάριος Χατζηπροκοπίου, «Να παίρνεις σάρκα και οστά»

Στο κείμενο «Να παίρνεις σάρκα και οστά», ο Μάριος Χατζηπροκοπίου συνθέτει ένα ημερολογιακό ανθολόγιο αποσπασμάτων γύρω από την ποίηση ως φωνή, σώμα, διαδρομή και ακουστική εμπειρία. Η βασική του θέση διατυπώνεται σχεδόν αξιωματικά: η ποίηση είναι περφόρμανς από την αρχή της. Πριν από την πήλινη πλάκα, πριν από το βιβλίο, πριν από την ακαδημαϊκή τακτοποίηση της, τα λόγια λέγονταν, περπατούσαν, έπαιρναν σάρκα και οστά.

Το κείμενο κινείται σαν οδοιπορικό μέσα σε τόπους, γλώσσες, και αρχεία: Θεσσαλονίκη, Βαρκελώνη, Σαλβαντόρ ντε Μπαΐα, Γρανάδα, Ζυρίχη, Παρίσι, Μπρίστολ. Συναντά τον Αγγελόπουλο, τον Σεφέρη, τον John Giorno, τον Χλέμπνικωφ, τη Χίλντα Χιλστ, τον Lorca, τον Schwitters, τον Hugo Ball, τον Artaud, τον Ginsberg, τον Ghérasim Luca, τη Μάτση Χατζηλαζάρου. Η ανάγνωση γίνεται φωνητική περιπλάνηση, η μετάφραση γίνεται άσκηση απώλειας και εφεύρεσης, η ξένη γλώσσα γίνεται υλικό ρυθμού και σωματικής δοκιμής.

Στο κέντρο του κειμένου βρίσκεται η επιθυμία να ακουστεί ξανά η ποίηση ως πράξη. Να διαβαστεί δυνατά, να μεταφερθεί από στόμα σε στόμα, να φθαρεί μέσα στην εκφορά, να αποτύχει δημιουργικά μέσα στη μετάφραση. Ο Χατζηπροκοπίου γράφει για ποιητές του δρόμου, για γλώσσες που λυγίζουν, για φωνές που παθαίνουν, για λέξεις που χάνουν το νόημά τους και κερδίζουν σώμα. Το αποτέλεσμα είναι ένα κείμενο-χάρτης της performance poetry ως τέχνης οδοιπόρων: μια ποίηση που θυμάται και συνεχίζει.

«Οι ποιητές έχουν πλαστεί για να κινούνται. Να περπατάν. Είναι του δρόμου. Η τέχνη τους: μια τέχνη οδοιπόρων.»

==============
Δημοσιεύεται στο ΦΡΜΚ #20, αφιέρωμα: Περφόρμανς, Άνοιξη 2026 / Άνοιξη 2027.
Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και μέσω της κεντρικής διανομής.