Leopoldo Maria Panero, Ο Νάρκισσος στην κοπριά

O Λεοπόλδο Μαρία Πανέρο (1948-2014), γόνος γενιάς ποιητών και δημοσιογράφων, απέδειξε νωρίς και χωρίς φειδώ την πηγαία κλίση του στην ποιητική τέχνη και στην ανάγκη του να τοποθετηθεί στα κοινά από τη μεριά του διανοητή. Έντονα πολιτικοποιημένος, εντάχθηκε ενεργά στην αριστερά από τα φοιτητικά του χρόνια και δεν δίστασε να πάρει θέση απέναντι στο φρανκικό καθεστώς. Για πολλούς μελετητές και κριτικούς υπήρξε ο «αγαπημένος καταραμένος» και οι καταξιωμένες εκδόσεις Catedra τον ενέταξαν στον κατάλογο των κλασικών ποιητών. Ο ίδιος, εκτός από την ποίηση, στην οποία τάχθηκε αφήνοντας πλήθος έργων, ασχολήθηκε με το δοκίμιο και την πεζογραφία.

Οι μυστηριώδεις επιζήσαντες

Πες μου αν καταστρέφεται η ζωή μου, πες μου αν

τα μάτια μου καίνε πιο πολύ κι από την τρέλα του χρόνου,

κι αν αυτό το άδειο τοπίο όπου τα όνειρα

υπόσχονται αυτοκτονία, και,

σε μια γωνιά καταβροχθίζουν το κεφάλι μου και φτύνουν

πάνω στο πτώμα μου και γελούν

και φωνάζουν όταν από ατυχία ξημερώνει

και λένε ψέματα καθώς ντύνουν τη ζωή

με το ρούχο του Φάσματος,

πες μου ποιο είναι και τι είναι αυτό

που ξεφεύγει από την ύπαρξη όπως το ελάφι από τον κυνηγό μέσα στο λυκόφως,

στο θολό λυκόφως που απλώνεται σα μια απέραντη πεδιάδα,

πρόκληση στον ορίζοντα,

το αχανές λυκόφως δίχως προοπτική κι είναι πια όλη μου η ζωή…

όμως πες μου

ποιοι είναι αυτοί,

έσβησαν όλα τα σημάδια του ουρανού

κι έπεσε

ξανά πάνω στη γη η σελήνη, όταν

πια τη νύχτα δεν μπορείς νύχτα να την πεις,

κι άνθρωποι ψάχνονται σα τυφλοί μέσα της,

ποιοι λοιπόν, πες μου ποιοι, στον άχρονο αέρα

ανασκαλεύουν ακόμα και σκάβουν σαν τα γουρούνια

στην πεδιάδα που δεν ονειρεύεται τίποτα

και με ρωτούν για μένα, και για εκείνους όταν

τίποτα δεν έμεινε για να ζήσουν.

About frmk poetry

Φάρμακο | Εξαμηνιαίο περιοδικό για την διερεύνηση του ποιητικού φαινομένου Κυκλοφορεί! Στα βιβλιοπωλεία και σε επιλεγμένους χώρους τέχνης δύο φορες τον χρόνο.
%d bloggers like this: