Δημήτρης Λεοντζάκος, Περπατώντας / μερικά ποιήματα για το τίποτα

Περπατώντας χαρτογραφούμε το αόρατο

Ο ήλιος ήταν πάντα η αλητεία του βλέμματος.

Και ο ουρανός εξαπλώνεται πάμπλουτος:
η κυανή ηλικία των ορισμών.

Κυκλικό κυλικείο γαλάζιου.
Περιοχή ουραγών.

Και όλων των αποδημητικών
που δεν έγραψες ακόμη στο χιόνι.

*

Ερώτημα για ένα Άργος του μέλλοντος

Γίνεται το θύμα
με ύψιλον
και
ο θύτης
με ήτα;

*

Θλίψη, τομή και έλλειψη της σελήνης

Ο πόνος είναι απόστροφος, απρόσφορος ή νεύμα απλό;
Και εάν ναι, από ποιον;

Και η γραφή; Είναι πνεύμα ή τονισμός;
/ μήπως είμαι ρέμα; /

Αμέτρητα πάθη, ανόητα εδάφη που έχει η νύχτα –
ο ήχος όμως είναι τύχη;

Αφαίρεση / έκθλιψη / σύντμηση –
ξέρει το σύμπαν συντακτικό; Ξέρει γραμματική;

Συναιρείται η ενοχή ή είναι παρεκκλήσι;
Παράδειγμα: ο
Giotto.

Να το απόλυτο: ένα κομμένο αφτί.
Χάσκει κυανό το αίνιγμα: τοίχος με άμφια.

About isidorou

everyday life, daydreaming, critique,fragments and theories, impossibilities, practices,false strategies, city slang
%d bloggers like this: